4 Μαΐου – 3 Αυγούστου 2008 Εγκαίνια: 4 Μαΐου 2008 (2 – 6 μ.μ.)

Σε επιμέλεια της Robyn Donohue, με τους Alyson Baker και Marichris Ty, το Waste Not, Want Not είναι μια ομαδική έκθεση με θέμα τις ερμηνείες και τις απαντήσεις στα κίνητρα, τους στόχους, τις πραγματικότητες, τις πολιτικές και τις πρακτικές της ανακύκλωσης. Είναι μια εκτεταμένη έκθεση που περιλαμβάνει πολλές προοπτικές σχετικά με τις έννοιες και τις μεθοδολογίες της προσαρμοστικής επαναχρησιμοποίησης και περιλαμβάνει έργα που αφορούν τον δημιουργικό μετασχηματισμό των υποπροϊόντων της παραγωγής και της κατανάλωσης. Είτε γιορτάζουν την παγκόσμια τάση προς το «πράσινο», είτε εξετάζοντας κριτικά τα κίνητρα και τα αποτελέσματα μιας παγκόσμιας εστίασης στη βιωσιμότητα, τα έργα αυτής της έκθεσης μοιράζονται μια κοινή πρακτική επαναχρησιμοποίησης σπατάλης ή απορριμμάτων πόρων.

Η εναρκτήρια δεξίωση θα περιλαμβάνει μια παράσταση στις 4 μ.μ. από το The Canary Project, με τίτλο Albedo Pilgrims Make A Landing. Το Canary Project, του οποίου η αποστολή είναι να ευαισθητοποιήσει τα ζητήματα της κλιματικής αλλαγής, θα εγκαταστήσει μια σειρά από πλεγμένα σχοινιά από λευκά πουκάμισα εργασίας — σύμφωνα με την παράδοση της τελετής Shimenawaa Shinto. Το να φοράς λευκό είναι μια συμβολική προσπάθεια να αυξηθεί η ανακλαστικότητα της Γης και να μειωθεί η υπερθέρμανση του πλανήτη. Το διαδραστικό έργο Walking & Weaving της Carole Frances Lung είναι μια προσπάθεια χαρτογράφησης και ανάλυσης των πολιτιστικών υπολειμμάτων της παγκόσμιας βιομηχανίας κλωστοϋφαντουργίας και ενδυμάτων μέσω της διαδικασίας δημιουργίας ενός υφαντού υφάσματος από μπρικολάζ. Η μέθοδος παραγωγής της αποτελείται από: περπάτημα στο πλέγμα της βιομηχανίας ενδυμάτων της Νέας Υόρκης, σάρωση πρώτων υλών και συλλογή μεταχειρισμένων ενδυμάτων από τους κατοίκους της πόλης. Η Carole προσκαλεί τους ανθρώπους να φέρουν τα μεταχειρισμένα ενδύματα και τα υφάσματα τους στο Πάρκο από τις 4 Μαΐου έως την 1η Ιουνίου και στη συνέχεια θα εκτελέσει την εργασία της ύφανσης αυτού του υφάσματος Τρίτη-Κυριακή, 1-22 Ιουνίου, 10 π.μ.-7 μ.μ. σε στημόνι 7′ x 7′ αργαλειός βάρους.

Άλλα έργα περιλαμβάνουν: Tony Feher's (Προβολή κραγιόν), μια διακριτική και χιουμοριστική παρέμβαση που χρησιμοποιεί μια επίσημη οικονομία των υλικών που βρέθηκαν. The Things You've Had, για τα οποία ο Jonathan Allen έκοψε και ανακύκλωσε μεταχειρισμένες διαφημιστικές πινακίδες αυτοκινήτων, μπύρας, αεροπορικών εταιρειών και ταινιών σε ένα σουρεαλιστικό κολάζ 10′ x 28′. Οι σάκοι σκουπιδιών ύψους έξι ποδιών του Lars Fisk, λαξευμένοι από ένα μόνο τετράγωνο μάρμαρο, παρουσιάζοντας ένα παράδοξο της παροδικότητας μιας χρήσης και της διαρκούς υλικού τους. Το πλαγκτόν->καύσιμο->πλαστικό->σκουπίδια του Miwa Koizumi: Παίρνοντας τα πλαστικά μου πίσω στο τύμπανο καυσίμου, τρεις αιθέριες θαλάσσιες σκηνές που υπογραμμίζουν ένα γεωλογικό χρονοδιάγραμμα της θαλάσσιας ζωής που γίνεται πηγή ορυκτών καυσίμων για κατανάλωση και τελικά χρησιμοποιείται στην παραγωγή του νερού μπουκάλια από τα οποία είναι φτιαγμένο αυτό το γλυπτό. Τοίχος 30′ του Rainy Lehrman από συμπιεσμένο πριονίδι που εστιάζει στα απόβλητα που δημιουργούνται από την εργασία της ξυλουργικής. Ο Julian Montague's Three Stray Shopping Cart Situations, μια σειρά από ταμπλό που αναδημιουργούν τις ρυθμίσεις στις οποίες βρέθηκαν τα εγκαταλελειμμένα καρότσια. Η σχολαστικά διατεταγμένη, μνημειακά κλιμακωμένη νεκρή φύση του Macrae Seman από διασωθέντα υλικά και εξαρτήματα που βρέθηκαν, όπως ξύλο, πέτρα και μεταλλικά στοιχεία. Το μεταναστευτικό θερμοκήπιο του Austin Shull, είναι εξοπλισμένο με pick-up της Mazda που έγινε αυτόνομο θερμοκήπιο, αντιμετωπίζοντας ζητήματα διαβίωσης και βιωσιμότητας σε ένα αστικό πλαίσιο. Το μεγάλης κλίμακας μωσαϊκό της Courtney Smith κατασκευασμένο από παλιές πόρτες των οποίων τα χρώματα, τα καλούπια και το υπόλοιπο υλικό δίνουν στο κομμάτι μια εντυπωσιακά ποικίλη επιφάνεια. Η εγκατάσταση της Shinique Smith, Οκτώβριος όροφος, που αποτελείται από κομμάτια ανακυκλωμένου λινοτάπητα και χαλιού, που σχηματίζουν μια κουβέρτα απλωμένη στο έδαφος στο οποίο έχει τοποθετήσει ένα σετ διαφορετικών αντικειμένων, όπως τούβλα, μπολ και μια καρέκλα χωρίς πόδια. Letha Wilson's Gallery Garden (Jasper Johns), ένα καθιστικό και μια ζαρντινιέρα πολλαπλών επιπέδων για αυτοφυή χόρτα και λουλούδια, που δημιουργήθηκε από πεταμένες γκαλερί και τοίχους εκθέσεων τέχνης. Η εγκατάσταση του Jade Townsend και του Michael Petersen από ξύλο και άλλα υλικά που έχουν διασωθεί από τα βιαστικά κατασκευασμένα και βραχύβια σύνολα που δημιουργούνται για φωτογραφήσεις. και το Randy Wray's Port, μια σειρά από πολύχρωμα αφηρημένα γλυπτά φτιαγμένα από τεμαχισμένα ανεπιθύμητη αλληλογραφία και παρουσιάζονται με το στυλ ενός ροκ κήπου Ζεν.

Αυτή η έκθεση έγινε δυνατή με σημαντικές συνεισφορές από: Lily Auchincloss Foundation, Gretchen & John Berggruen, Brookfield Properties, Carnegie Corporation of New York, Charina Endowment Fund, Vivien & David R. Collens, The Cowles Charitable Trust, Mark di Suvero, Doris & Don Fisher, Foundation For Contemporary Arts, Inc., Maxine & Stuart Frankel Foundation, Agnes Gund, Mr. & Mrs. Hardy, The Peter T. Joseph Foundation, Kautz Family Foundation, Emily Fisher Landau, Jo Carole Lauder, Ronay & Richard Menschel , Ivana Mestrovic, JPMorgan Chase, Margaret T.Morris Foundation, Nancy A. Nasher & David J. Haemisegger, National Endowment for the Arts, Ralph O'Connor, Gerry & David Pincus, Brooke Kamin & Richard Rapaport, The Riggio Foundation, Lyn & George Ross, Von Rydingsvard & Greengard Foundation, Rev. Alfred R. Shands III, Jon & Mary Shirley, The Silverweed Foundation;Jerry Speyer & Katherine Farley, Mr. & M